yerler

Yerler; mezarlık

merhaba,

bazı yerler var kafama takılan. bir de bazı yerlerin bana düşündürdükleri..
bazı yerler vardır şehirden kaçmak isterseniz oralara gidersiniz. şehre oldukça yakın ama şehir kaosundan uzak -çılgın kalabalıktan uzakta- şehre nazaran daha sessiz daha sakin. sevimli, sempatik sosyal medya paylaşımları yapılır o yerlerde -hımm, huzur budur- gene aynı sempatiklikte fotoğraflar paylaşılır. işte biraz sonra bahsedeceğim “düşündüren yerler” den kastım bu bahsettiğim yerler değil elbette.
a-910
Galata Mevlevihanesi

taa taam! elbette mezarlıklar benim bahsettiğim huzur yuvası yerler. korkutucu geliyor bazı insanlara o güzel yerler aslında iç huzuruyla, sevgiyle girdiğinizde bir mezarlığın içine oradaki huzur, o güzel sessizlik işte o hiçbir yerde yok.

yakınlarını kaybetmiş insanların saygılı sessizliğini duyarsınız mezarlıklarda. anasını babasını kaybetmişlerin bari mezarları kavrulmasın güneşten diye ya da verdiği meyveleri kurtlar kuşlar yesin de ölmüşlerinin ruhuna değsin diye diktikleri güzel ağaçların serinliğini hissedersiniz o yerlerde.
okurum hep mezar taşlarını yaşarken neymiş ki ölürken nasıl olmuş bakarım son sözleri dünya sahnesine nedir diye, ben hep okurum. bir insan bir roman derler ya; görüyor ve arttırıyorum her mezar da bir hikayedir diyorum. sessiz sedasız naif bir selamla göçüp giden de var bu dünyadan; -emekli harita mühendisi eşi- üst kimliğiyle kendini tanımlayan da var, en şatafatıyla mezar taşı da var o yerlerde, her daim taze kırmızı yemenisiyle sadecik bir mermerden mezar taşı da var. bebe mezarları da var yaşını doldurmadan melek olmuş, unutulan mezarlar da var. insanoğlunun en zor baş ettiği duygu “acı” duygusu galiba diye düşündürür bu unutulan mezarlar bana. göz görmeyince katlanır belki gönül ne dersiniz?

Mevlevihane kedisi

hayvanat da daha sakin o yerlerde. bana sorarsanız gerçek huzurun sesi ve gölgesi o yerde yaşanılan. sevilen kişi oradaysa hele en sevilerek gidilen ziyaret işte o yerlere yapılıyor. gidip çiçek dikenler, ayakucundaki suluğu doldurup doldururken “ay kuşlar su içer” diye umut edenler, yemenisini, yaşmağını götürüp orayı hem süsleyip hem de bir nevi kutsayanlar.. izlemeyi bilene ne hikayeler sunar bu ebedi dünyanın geçiş kapısı. velhasılı severim ben mezarlık, tek başıma gider, oturur izlerim.

yerler hakkında yazarım gene ya yerler`in ilk sırasına burayı koymak istedim.
benim huzur bulduğum keyifle, hazırlanarak ince bir kavuşma sevinciyle
gittiğim o yerlerden ilki.
sevgiyle kalın.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir